De film focust op het leven van Milano en de relatie met zijn vader. Alain wil hem een beter leven geven dan hij zelf ooit heeft gehad. Ondanks zijn beste bedoelingen worden zijn onmacht en falen zichtbaar. De vader-zoonrelatie komt onder druk te staan wanneer Milano zijn biologische moeder wil ontmoeten.
De cinematografie van Frederic Van Zandycke tilt de emotionele impact naar een hoger niveau met zorgvuldig gekozen beelden die de complexiteit van de personages en hun emoties versterken. Het geluid speelt een cruciale rol in de beleving van de film. Wanneer Milano zijn gehoorapparaat uitzet, wordt de stilte op een indrukwekkende manier gebruikt om de kijker in zijn wereld te plaatsen. Deze afwisseling tussen geluid en stilte creëert niet alleen een connectie met het personage, maar biedt ook een diepgaand inzicht in zijn ervaringen, wat ook heel ontroerend werkt.
Matteo Simoni bewijst opnieuw zijn veelzijdigheid met een ingetogen rol die een breekbare kant van zijn talent laat zien. Basil Wheatley maakt indruk met zijn natuurlijke en authentieke performance als Milano. Het feit dat Wheatley zelf doof is, versterkt niet alleen de geloofwaardigheid van de film, het voegt ook een unieke laag toe aan het personage. Ook Thibaut Dooms kon zijn talent nog eens op de kaart zetten met zijn bijrol als Jeffrey.
Milano is niet alleen een film die raakt, maar ook belangrijk is. Het verhaal roept op tot mildheid en begrip en biedt een podium aan stemmen die vaak ongehoord blijven. Hoewel de film op sommige momenten wat fragmentarisch kan aanvoelen wordt dit ruimschoots gecompenseerd door sterke acteerprestaties en een krachtige diepgang. Vandekerckhove levert een indrukwekkend debuut dat een wereld opent voor meer inclusieve verhalen in de Vlaamse cinema.
Milano is nog tot 25 november te zien in de Budascoop. Maandag 18, dinsdag 19, woensdag 20 of donderdag 21 november kan je gratis iemand meenemen naar de film. Meer info over die actie vind je op de site van de Budascoop.
