Mexico-Stad in een Italiaans decor
Hoewel het verhaal zich ontvouwt in Mexico-Stad, opteert Guadagnino voor een Italiaanse achtergrond in de Cinecittà-studio's in Rome. In eerste instantie een vervreemdende keuze – de zonovergoten pleinen en architectuur ademen een uitgesproken Italiaanse sfeer, waardoor het even duurt voordat je je in het Mexico van ‘Queer’ waant. Toch is juist die kunstmatige, bijna droomachtige setting een perfecte weergave van de innerlijke wereld van protagonist William Lee (Daniel Craig). Craig, de voormalige 007, speelt hier een compleet andere rol dan we van hem gewoon zijn: een man die zich vastklampt aan illusies, gevangen in een koortsige eenzaamheid.
Een troebele connectie
Lee’s leven hervormt zich wanneer hij Eugene Allerton (Drew Starkey) kruist, een jonge Amerikaan met een ongrijpbare charme. Allerton is vriendelijk, maar onbewust wreed in zijn afstandelijkheid. Lee ontwikkelt een obsessie die voortkomt uit een hunkering naar wederzijdse hartstocht die nooit echt komt. Craig zet zijn personage neer met een mix van uitputtende honger en hopeloosheid, terwijl Starkey’s Allerton perfect balanceert tussen een jeugdige nonchalance en emotionele onbereikbaarheid.
Koortsig obsessief in de jungle
Op zoek naar een mythische drug en misschien wel een sprankje wederzijdse affectie trekken Lee en Allerton naar het Amazonewoud. Guadagnino filmt deze trip als een hallucinatie: de jungle is zompig en benauwend, kleuren zijn oververzadigd, de camera dwaalt. Wat een exotisch avontuur had kunnen zijn, voelt als een existentiële afgrond. Niet enkel inhoudelijk, maar ook filmisch raakt ‘Queer’ hier even uit balans. Goedkope 3D-effecten en theatraal acteerwerk ruisen naast tropische insecten en de dreiging van de natuur. De boodschap komt wel over: de leegte van Lee’s obsessie is onontkoombaar.
De epiloog: het onvermijdelijke einde
Terug in Mexico-Stad – of in een droombeeld ervan – eindigt de film op een noot die even onvermijdelijk als hartverscheurend is. De lingerende eenzaamheid die de hele film doordrenkt, krijgt hier zijn finale bevestiging. Het tragische verloop past binnen een lange traditie van queer verhalen die eindigen in mineur. In een tijd waarin LGBTQ+-representatie steeds diverser wordt, voelt dit cliché vermoeiend en overdreven achterhaald. ‘Queer’ had de kans om iets nieuws te doen – om liefde niet per definitie als destructief te portretteren – maar houdt uiteindelijk vast aan het originele plot, een oud narratief.
Check de website van Buda voor meer info over Queer & andere filmvoorstellingen!
